Fragmento da zona inferior do corpo e da base dun recipiente, posiblemente un cunco hemisférico pechado. A parte conservada é convexa. Carece de decoración. A pasta é bastante homoxénea e pouco compacta, con desgraxante de seixo e mica de tamaño fino-medio, sendo de cor cincenta no corte, cincenta clara na interior e avermellada clara na superficie exterior. As superficies exterior e interior están alisadas. A técnica de cocción é posiblemente redutora.

Fragmento de corpo e asa de vaso cilíndrico, tipo San Cibrán de Lás. O bordo é recto, cun asa en cinta e de perfil cóncavo. Presenta unha decoración de liñas incisas paralelas delimitando o perímetro da peza, que enmarcan unha franxa no comenzo do asa , onde se conserva un ese de tres trazos estampillados; seguido dunha franxa lisa e outra franxa composta por duás liñas de triángulos contrapostos cun punto central en relevo no seu interior, definidos por Cuevillas como pétalos de flor. A pasta e as superficies son castañas.

Fragmento de pé resaltado de ola. O pé é de corta altura, cun bordo redondeado e cun engrosamento cara ao interior e ten unha ampla curvatura. Está fracturado onde iría o corpo. Presenta unhas acanaladuras paralelas, dúas, que enmarcan unha franxa decorada con cadrados con aspas inscritas estampilladadas e tres acanaladuras paralelas. A pasta e as superficies son castañas. Este tipo de pes resaltados dánse en olas moi decoradas, con perlados e motivos estampillados imitando as vasillas metálicas.

Valva dun molde preparado para a fundición de machados tubulares. A matriz ten sección hexagonal (12 x 14 cm)

Fragmento de fíbula que conserva parte do arco, a cabeza en aro pechado, restos da charnela e o eixo de bronce con tope circular nun extremo.

Aro pertencente a unha fíbula.

Fíbula en omega de sección circular afinada nos cabos, que se volven cara afora ata xuntarse co anel. Remata, no extremo que se conserva, nun engrosamento cónico. Carece de agulla.

Alfinete de forma cónica que presenta varias molduras paralelas y circulares. A cabeza ten no seu comezo un estreitamento, abríndose despois a xeito de flor de loto ou campá, que segundo Cuevillas, ao estar oco o seu interior, puido estar rematado por unha perla de vidro.

Punta de frecha de base pedunculada con tope. Pedúnculo aguzado e sección lenticular. É posible que tivera aletas.

Placa de bronce circular, coa parte traseira plana, con diversas trazas incisas e con aleta sobresaínte en vertical e unha perforación circular. Na fronte, en oco, un castelo de tres torres con porta e fiestra de arcos apuntados e merlóns lanceolados, sobre unha ponte de tres ollos con arcos de medio punto con imposta, o central de máis luz, e lenda.

Trátase da matriz do selo municipal do Concello de Allariz.