Anverso: FERD. VII. ET MARIA JOS. AMAL. HISP. ET. IND. REG.

Bustos xustapostos do Rei laureado e da Raíña con diadema, mirando á dereita. No corte do busto: Y. MERINO.

Reverso: FAUSTO AUG. CONNUB. PUBL. FELIC. PIG.

Tres ninfas bailando ó redor dunha ara; á dereita, un xenio alado portando un facho e unha láurea, no chan os símbolos da Agricultura e do Comercio. Á deereita: DIAZ.

Exergo: Escudo das Provincias Bascongadas co lema YRURACBAT; ós lados, a inscrición: LAS PRO - VINCIAS / BASCONGADAS / AÑO DE - 1819.

Anverso: FERD. VII. ET MARIA JOS. AMAL. HISP. ET. IND. REG.

Bustos xustapostos do Rei laureado e da Raíña con diadema, mirando á dereita. No corte do busto: Y. MERINO.

Reverso: FAUSTO AUG. CONNUB. PUBL. FELI9C. PIG.

Tres ninfas bailando ó redor dunha ara; á dereita, un xenio alado portando un facho e unha láurea, no chan os símbolos da Agricultura e do Comercio. Á dereita: DÍAZ.

Exergo: Escudo das Provincias Bascongadas co lema YRURACBAT; ós lados, a inscrición: LAS PRO - VINCIAS / BASCONGADAS/ AÑO DE - 1819

Anverso: YSABEL SEGUNDA REYNA DE LAS ESPAÑAS.

Busto de Isabel II, con coroa, de perfil á esquerda.Debaixo do busto: A. GERBIER F.

Reverso: GUERRA DE AFRICA CONTRA MARRUECOS.

No campo, dentro dunha orla floral: QUE SE TASEN / Y VENDAN TODAS MIS / JOYAS, SI ES NECESARIO AL / LOGRO DE TAN SANTA EMPRESA; / QUE SE DISPONGA SIN REPARO DE / MI PATRIMONIO PARTICULAR PARA / EL BIEN Y LA GLORIA DE MIS HIJOS; / DISMINUIRE MI FAUSTO; UNA HUMILDE / CINTA BRILLARA EN MI CUELLO / MEJOR QUE HILOS DE BRILLANTES, / SI ESTOS PUEDEN SERVIR PARA / DEFENDER Y LEVANTAR LA / FAMA DE NUESTRA / ESPAÑA.

Na parte baixa da orla, nunha filacteria: 21 DE OCTUBRE DE 1859. Debaixo: MASSONNET.ED.

Anverso: Bustos superpostos de Afonso XII e a súa dona María das Mercedes. Debaixo, G. SELLAN F.

Reverso: No campo a inscripción: ALFONSO XII / REY DE ESPAÑA. / MARIA DE LAS MERCEDES / REINA. / CASADOS / EL 23 DE ENEREO DE 1878 / EN LA BASILICA DE ATOCHA.

"Salvilla" de tipo rectangular e perfil ondulado, coas beiras elevadas e decoradas por sinxelos motivos calados que debuxan unha palmeta nos lados curtos, formando as asas. O borde presenta un cordón sogueado. O campo é liso e mostra no centro unha pequena varanda o abrazadeira formada por sete follas de acanto inscritas en formas lanceoladas, que se curvan cara a fóra. No reverso figuran os punzóns que a identifican como peza madrileña de 1845 saída da Real Fábrica de Pratería: castelo e escudo coroado co oso e o érbedo, ámbolos dous sobre a cifra 45 - contrastes oficiais da Corte e Vila de Madrid respectivamente-, e punzón dentro dun selo bilobulado, marca correspondente a Fábrica de Martínez.

Representación de san Autelo (Eleuterio), cun revestimento luxoso en prata gravada e repuxada que se extende por toda a superficie a excepción do rostro. Executado en avultado relevo, cun libro na man e en actitude de bendicir, xesto cargado de simboloxía xa que os tres dedos abertos (índice, corazón e maimiño) queren recordar a Trindade e que Cristo é unha das tres persoas divinas, os dedos restantes repregados (polgar e anular), recordan que en Cristo subsisten dúas naturezas: a humana e a divina. A cabeza de inspiración románica realízase ao óleo sobre táboa, proporcionando un gran efecto. Veste alba e capa pluvial con estola, prodigándose nestas os detalles ornamentais. A figura desenvólvese sobre un fondo compartimentado, a través dunha moldura, en dúas zonas de diferente decoración, quedando enmarcada por baquetóns e róleos nos ángulos. Franquea a aureola do santo unha inscrición en carácteres gregos, onde figura o nome do mesmo. Execución coidada e cargada de detalles, impóndose o decorativo nun traballo onde o labor de orfebrería supera o da pintura.

Ara de forma prismática de base cadrada. O capitel ten dúas liñas incisas en sentido horizontal. Como remate presenta dous rolos atrofiados que franquean un fóculo circular moi pouco marcado; a basa está decorada cunha liña incisa que percorre todo o seu perímetro.

Nun bloque granítico represéntase en alto relevo a imaxe do Rei David tocando unha fídula. En relación ao resto do corpo a súa cabeza está desproporcionada, presentando os rasgos desdibuxados pola erosión, zona pómular bastante marcada e a súa orella esquerda está ben sinalada. Está tocado có nimbo en condición de antepasado de Cristo e a súa vestimenta de túnica corta e manto entreaberto deixa ver a parte inferior das pernas que se dispoñen en aspa e sobreposta a esquerda. Vai toucado cunha especie de kipá e cunha atara (voz asociada no mundo xudeu ao adorno ou a unha forma redondeada).Sobre o seu ombreiro esquerdo descansa o instrumento musical. Rasgos arcaicos mostran un esquematismo acentuado na disposición dos cabelos que se adiviñan baixo unha especie de bonete que os cubre así coma na disposición dos panos e os seus pregues xeométricos. A figura aparece aparentemente erguida, pero paradoxicamente repousa os pés sobre un pequeno escabel, polo que a intención última do escultor era, claramente, representalo sentado. Está tocando unha vihuela ou xiga de tres cordas que apoia sobre o peito; coa man esquerda marca as notas sobre as cordas, mentres que coa dereita sostén o arco con que a fai soar.

Molde bivalvo preparado para fundir machados planos de fío lixeiramente destacado e con rebordos. Ambas valvas encaixan. O eixe lonxitudinal exterior presentan unhas pequenas incisións, posiblemente para suxeitar ambas partes do molde mediante ataduras. Fundiríase en posición vertical, vertendo o metal polo bebedoiro directamente sito no bordo. Cada valva está formada por un bloque de pedra puída. A cara interna está nivelada a ras e presenta a matriz dun machado de 16,3 x 7,6 x 0,7 cm. O oco para verter o material líquido está situado no bordo do molde. Presenta un buraco duns 0,6 mm de profundidade a cada lado da matriz.

Valva 1:

Bloque de pedra pulida que constitúe a valva dun molde preparado para fundir machados planos de gume lixeiramente destacado. O bloque é de tendencia rectangular. A face externa e mailos laterais presentan un acabado tamén pulido que no seu eixo lonxitudinal presentan unhas pequenas muescas ou incisións, posiblemente para suxeitar ámbalas dúas partes do molde mediante ataduras. A face interna está nivelada ao ras e presenta a matriz dun machado (0.7 x 16.3 x 7.6 cm). O bebedoiro está directamente situado no bordo do molde. Presenta un burato duns 0.6 cm de profundidade a cada aldo da amtriz. Nun dos lados, este burato atravesa unha matriz paralela ao machado en forma de suco alargado. Algúns autores consideran que se trata doutra matriz para a fundición de agullas de cabeza cónica, polo que a dúa perforación posterior implicaría o emprego dun molde anterior. Porén, pensamos pola súa posición e detalles de elaboración que podería tamén tratarse dun suco de desgaseo.

Valva 2:

Bloque de pedra pulida que constitúe a valva dun molde preparado para fundir machados planos de gume lixeiramente destacado. O bloque é de tendencia rectangular. A face externa e mailos laterais presentan un acabado tamén pulido que no seu eixo lonxitudinal presentan unhas pequenas muescas ou incisións, posiblemente para suxeitar ámbalas dúas partes do molde mediante ataduras. A face interna está nivelada ao ras e presenta a matriz dun machado (0.7 x 16.3 x 7.6 cm). O bebedoiro está directamente situado no bordo do molde. Presenta un burato duns 0.6 cm de profundidade a cada aldo da amtriz. Nun dos lados, este burato atravesa unha matriz paralela ao machado en forma de suco alargado. Algúns autores consideran que se trata doutra matriz para a fundición de agullas de cabeza cónica, polo que a dúa perforación posterior implicaría o emprego dun molde anterior. Porén, pensamos pola súa posición e detalles de elaboración que podería tamén tratarse dun suco de desgaseo.



A peza resultante constitúe o tipo máis característico do Bronce Medio, coñecido como machados tipo Barcelos.

Trátase dun copón ou píxide realizada en cobre dourado - tanto a superficie exterior como a interior estiveron chapadas en ouro como se percibe en pequenas zonas - decorada con esmalte escavado ou "champlevé" en pasta opaca de cor azul e branca. A caixiña de forma cilíndrica na súa parte inferior ten unha tapadeira cónica que se supón noutrora rematada por unha cruz, que hoxe lle falta. A tapadeira está unida ao corpo por un gonzo e o peche realízase por medio dun pasador que encaixa en dous tocóns furados. O seu esquema decorativo estrutúrase en catro medallóns, dispostos dous a dous no corpo inferior e dous na parte da tapadeira. Cada un deles presenta no seu interior o anagrama IHS, cunha pequena cruz de brazos iguais aos pés, coroado por un signo parecido á unha omega. Obedece a unha tipoloxía moi común como o demostra a gran cantidade de pezas que se conservan en distintos museos e, ata o concilio Vaticano II, en non poucas igrexas rurais.