A peza non conservou a parte do extremo proximal, polo que as súas características xerais só se poden describir parcialmente. A morfoloxía xeral da peza é de tendencia trapezoidal, con seccións laterais elipsoides, e cara parcialmente recta, irregular e con rebaixes laterais convexos moi pronunciados. Os lados do machado son lixeiramente convexos, con arestas converxentes asimétricas. No caso da zona activa e o fío a forma é convexa-simétrica, inda que ambas sexan lixeiramente asimétricas. Na zona proximal presenta un levantamento concoidal orientado de maneira paralela ao eixo da peza, que podería ser parte da preparación para o enmangue desta, coincidindo co maior aplanamento desta mesma cara. As alteracións que presenta son unha pátina de envellecemento e unhas fisuras no gume que nos leva a falar dun corte cun patente desgaste. A superficie é opaca, e está puída integramente, amosando un brillo sedoso, xunto cunha textura fibrosa e veada con cores de tonalidades diversas (granates, salmón, cincento e branca).

A peza forma parte dun obxeto puído do que só se conservou a zona activa polo que os seus aspectos xerais só se poden describir parcialmente. A morfoloxía xeral é de tendencia trapezoidal cunha zona activa convexo-simétrica irregular, caras rectas, lados recto-convexos, arestas paralelas asimétricas, un fío rectilíneo e seccións transversais eliptico-rectanguales. A peza tamén amosa un desgaste con pequenas fracturas no fío e o corte truncado na súa eventual unión coa zona proximal. O acabado é puído moi coidado que só se amosa irregular nas caras principais onde se pode observar un piqueteado irregular. O brillo é sedoso e as cores van dende a negra á beixe escura.

A peza amosa un espesor fino e unha morfoloxía de tendencia xeral trapezoidal. A súa sección lateral é biconvexa, a cara lixeiramente convexa, os lados lineais con arestas converxentes curvas, o fío é convexo-simétrico, a zona activa convexa e lixeiramente asimétrica, que no caso da vista cenital do extremo proximal ou talón é redondeada e con certo apuntamento que se manifesta mais acentuado na vista de perfil.

A peza presenta unha fractura nun dos ángulos do gume no extremo distal. O puído é integral e afecta á totalidade da súa superficie. No tocante ao aspecto, trátase dunha materia prima opaca, de textura fibrosa con vetas nas que as tonalidades predominantes son as cores claras (brancas, cincentas, beixes e amarelas) e brillo sedoso.

A morfoloxía xeral é subtriangular cunha zona activa tipo gobia, caras asimétricas (unha convexa e outra de tendencia recta), lados convexos e arestas converxentes curvas. O extremo distal amosa un fío convexo-simétrico. No caso do extremo proximal o talón amosa unha vista cenital e lateral convexas inda que lixeiramente apuntadas. O macrodesgaste é o propio da manipulación postdeposicional da peza, que se fai patente en rabuños que permiten observar a cor natural da materia prima baixo a pátina de envellecemento. Esta superficie é opaca e, salvo nos laterais, o puído ten unha extensión moi regular que amosa un brillo sedoso xunto cunha textura fibrosa de cores escuras (azuis, cincentas e marróns escura). A diferente morfoloxía das caras podería estar en relación co tipo de mango, é dicir coa función, a ergonomía e a cinemática da gobia.

Pequeno anel (anulus) de ouro con caracteres gravados en excelente estado de conservación. O aro propiamente dito non é uniforme, pois na súa parte máis estreita mide 2 mm e na máis ancha 8 mm. A ambos lados da chapa o aro se adorna cunhas rañuras converxentes. Na chapa ovalada aparecen gravadas unas letras de difícil interpretación que quizás se referisen a o seu propietario. Na primeira liña se lee P·I e na segunda A·C, ambas aparecen separadas por una liña recta.

Dadas as súas pequenas dimensións, probablemente esta xoia pertenceu a un neno.

Broche de cinto de placa ríxida, de forma de cruz. Parte posterior con tres enganches para a correa; os tres, rotos, e un orificio central para remache de suxeición. Nun dos extremos presenta dous orificios (machucados) para o enganche da charnela.

Reloxo de estilo xeorxiano (Xurxo II) posiblemente do primeiro terzo do século XVIII, modelo lepine de 5 cm de diámetro, con dobre caixa independente. Ao exterior, «chichonera», que sería a que levaría a decoración, non se conserva, e a interior é de prata de tapa lisa (propio do estilo inglés) e esfera esmaltada en branco unidas mediante bisagra á altura da cifra XII e cun mecanismo de apertura situado debaixo da cifra VI. O colgante, que se suxeita á caixa á altura da cifra XII, é alongado e remata nun anel achatado. A tapa de cristal, está en perfecto estado. Ten dúas agullas de metal; á da agulla dos minutos semella faltarlle a punta. O cambio horario faise polo eixe das agullas coa chave. As horas sinálanse con números romanos, en esmalte negro rodeados por raias que indican os minutos contabilizados tamén de cinco en cinco, en pequeno e con numeración arábiga. Funciona co sistema remontoir a chave pola parte posterior da maquinaria, de latón dourado co numero de serie 5574 e a marca do prestixioso reloxeiro Windmills. LONDON. A galluza está profusamente decorada cun rostro masculino e motivos vexetais e florais. O indicador das divisións do disco regulador marca de 1 a 30 esmaltadas en negro e gravadas sobre disco de prata; xirando o disco á dereita aceleramos a marcha do reloxo e á inversa o retrasamos. A forza transmítese por medio do escape de roda catalina. Os distintos elementos da maquinaria se sustentan entre catro pilares. As pezas están feitas a man e consérvanse todas as orixinais.

Reloxo de peto tipo lepine. Esfera de porcelana con disco de hora de numeración romana e superposta numeración arábiga para indicar os minutos, protexida por vidro. O reloxo presenta dobre caixa, sobrecaixa ou chichoneira, a interior de prata, lisa, e a exterior de metal e prata, embelecida con cuberta de carei e biseles con apliques de prata claveteados. Leva un pulsador baixo a cifra VI que permite a apertura do reloxo para ver a maquinaria. Fáltanlle as agullas.

Peza de xadrez. Figura masculina de vulto redondo. Ten un rostro xuvenil aparentemente imberbe, pero cun largo bigote e fina perilla. Leva un peculiar uniforme militar romano consistente en casco cónico, con rebordo exterior de reforzo na base, asas laterais a modo de enganches, das que penden sendas orelleiras ben trenzadas, susceptibles de seren atadas baixo o papo, para protexe-lo colo e con coiraza de escote cadrado cinguida por cinto sogueado á altura do estómago, rematada nun faldellín atablonado. Debaixo deste percíbese unha túnica curta. O brazo esquerdo dóbrase para apoiar no ventre a man estendida e o brazo dereito bota a man á empuñadura dun puñal enfundado, en posición de parada militar. Leva grevas voltas nas pernas, flexionando á dereita para apoiala nun casco en forma de tiara. Vai calzado con sandalias.

Repertorio decorativo de formas orientais mesturado con elementos clásicos, recubrindo totalmente á peza. A tapa presenta remate en forma de teas colgantes, figurando en ámbalas dúas caras un personaxe sentado, tocando un instrumento musical cordófono pulsado. O corpo do estoxo decórase con campaíñas e grilandas, trompeta, búcaros, flores, etc., compoñendo os laterais unha ringleira de tema vexetal.