Albarelo de pé e boca indicados, con paredes cilíndricas con estreitamento no centro. Decoración en azul cobalto representandio un escudo timbrado con capelo e borlas. Non segue a ortodoxia da heráldica eclesiástica. No campo do escudo, árbore central de frondosa copa. A ambos lados, dúas flores en forma de campaíña.

Tarro de botica en forma de albarelo con pé e borde indicado. Decoración pintada sobre verniz, en azul cobalto. Baixo arco peraltado figura o emblema do escudo de Oseira, con dous osos rampantes sobre o tronco dunha árbore de frondosa copa. O resto da superficie do albarelo decórase con líneas en zigzag de disposición horizontal, de tosco e desigual trazado. No borde hai un fileteado con raiado horizontal.

Orza con corpo globular e vinca curta. Decoración en azul cobalto, realzado polo verniz, presentando un motivo heráldico de escudo timbrado con coroa aberta con diademas e follas de acanto. No campo do escudo, cuartelado en cruz, figuran leóns rampantes e castelos. Na base da orza cartela epigráfica.

Tarro de botica en forma de albarelo. Paredes cilíndricas con estrechamiento no centro do corpo. Pé indicado e borde recto. Decoración en azul cobalto, escudo do mosteiro de Celanova baixo capelo, de inxenuo debuxo. No campo do escudo figura a cruz patada, atravesada polo báculo e a espada. O alfa semella, pola súa ubicación, o elemento de sustentación da cruz, localizándose a omega no centro da mesma. Motivos avultados baixan do timbre a ambos lados do escudo.

Albarelo con pé e boca indicados e corpo cilíndrico con estreitamento central. Vidrado branco con decoración en azul cobalto. Presenta o escudo do mosteiro de Montederramo con mitra no timbre e follas de acanto rodeando o escudo. No campo, dividido por banda axedrezada, mán sostendo o báculo e lises. Baixo o escudo, cartela epigráfica.

O alfinete (acus crinalis) ben sendo un pequeno cravo que nun extremo remata en punta e noutro en cabeza. Esta última pode ser cilíndrica, cónica, globular, fitomorfa, antropomorfa, etc. En ocasións presentan unha decoración baseada en motivos xeométricos con diferentes graos de complexidade. Este obxectos podían fabricarse con metal (bronce, ferro), óso, marfil ou madeira. No caso dos exemplares metálicos se recorría á técnica de fundición, en moldes, mediante o proceso da cera perdida. Os alfinetes do mundo castrexo e galaico-romano adoitan ser longos e resistentes e case todos os coñecidos fixéronse en bronce.

O seu uso era diverso. Se utilizaban como suxeición de complicados peiteados con moño, para diversos pasos no salón de peiteado, para perfumarse e incluso, as máis largas, as mulleres os empregaban como arma.

Nos textos clásicos ao fabricante de alfinetes coñécese cós nomes de «acuarius» ou «acutarius».

Atril de perfil sinuoso co anagrama mariano no centro da súa superficie, realizado con labor calada e enmarcado con volutas. O soporte mostra unha complexa e orixinal variedade iconográfica: na parte posterior, o cortinado recollido; nos laterais, sirenas tenantes, portando robustos róleos de onde saen cornucopias e flores picadas por paxaros; no fonte a agia coas ás despregadas sobre elementos vexetais. Destaca como elemento expresivo o emprego do chumbo e pasta vítrea nos ollos das figuras.

Cristo coroado e cravado na cruz con catro cravos, vitorioso sobre a morte. Realizado en cobre sobredourado con esmaltes champlevé estilo Limoges. Modelo plenamente románico. O esmalte circunscríbese ao faldrón de Cristo estando o resto protexido cunha lámina dourada, para evitar a oxidación.

Cabeza de guerreiro de magnífica execución na que o artífice procura traballar coidadosamente todos os elementos anatómicos, ata o punto que hai nela un halo que a diferenza e a individualiza. No rostro, onde se alternan os trazos alongados e suaves das fazulas, con outros máis duros como a liña que marca a mandíbula. Os ollos son amendoados e avultados, sen sinalar as pupilas, e enmarcados polas liñas das cellas. O nariz, prominente e ancho na súa base, foi restaurada cando a peza efectuou a súa entrada no Museo. Un suave "rictus", que rodea a unha boca pechada e de beizos apenas perfilados, dálle un aire de melancólica retranca na face. As orellas, de anatomía perfecta, son grandes e pegadas ao cranio arredondado. O cabelo está insinuado por un lixeiro rebordo na zona occipital. Orna o seu colo un torques, perfectamente visible na caluga e nos laterais.

Cipo en forma de prisma rectangular de base case cadrada. O campo epigráfico ocupa a fronte que está mellor traballada, a inscrición vai distribuída en catro liñas. O plinto ten un desbastado pouco coidado e no presenta molduras, parece que puido estar encaixado en algo. Na parte superior ou cabeza, no lateral esquerdo, conserva tres molduras, unha delas máis grosa, e o rolo. No lateral esquerdo presenta unha cola de milano, o que nos indica que foi reaproveitada como apoio dun largueiro de madeira.