Capitel correspondente a unha columna exenta con figuras esculpidas en relevo (bulto redondo). A transición da forma prismática rectangular do ábaco á circular da cesta faise mediante un plano circular que sobresae lixeiramente e tamén mediante a asisada colocación nos ángulos dunhas follas trilobuladas, abertas e moi naturalistas. No relevo da cesta, na súa cara principal e ergueitos, amósasenos a escena do Lavatorio dos pés. No resto das caras do capitel aparecen as figuras de oito dos apóstolos representados en grupos de dous, afrontados; sentados todos menos dous, que amosan nos ángulos a súa cabeza. As caras son redondeadas con rasgos doces e expresión viva. O tratamento das vestiduras lévase a cabo nas dobreces das mesmas mediante liñas paralelas, curvas e angulares.

O autor do capitel, quizais por falta de espacio, para poder representar a tódolos apóstolos, recurriu a simboloxía dos seus atributos para así poder facelos constar: a esquerda de S.Pedro represéntase a concha de peregrino de Santiago Apóstolo. Non se logra descifrar a identidade plena dos apóstolos, aínda que algunhas figuras como a que suxeita o libro podería tratarse de San Xoán evanxelista, e tal vez Santo Tomás fose a figura que parece sinalar con dedos o costado doutra figura, aludindo a "duda" do santo.

Bloque granítico labrado composto de dúas partes: un tronco de pirámide cuadrangular cun saínte, conformando un "L" tumbado sobre o pau máis longo, amosa un labrado alisado, sen decoración algunha, pois constitúe a área do conxunto que iría encaixada no muro da igrexa. A outra parte é o canzorro de rolos, de bastante voo: unha moldura de caveto (un cuarto de círculo cóncavo) co plano superior liso, que terminaría na cornixa, mentres o plano curvo adornase cunha serie de 8 lóbulos convexos, graduados, de maior tamaño o primeiro; os dous rolos laterais amosan unha labra de ángulo bisel, desenvolvendo rosetas hexapétalas alternando con rodas helicoidais de cinco raios curvos (excepto o rolo maior que presenta seis radios) en sentido sinestrorso.

O bloque poliédrico fracturado nunha das súas faces é o soporte dun posible puidor. A análise morfolóxica do bloque distingue unha serie de datos xeométricos: oito caras ben diferenciadas; dezaseis arestas; un mínimo de catro diagonais; e o mesmo número (11) de vértices, ángulos diédricos e poliédricos. Se a estes datos engadimos o feito de que a posible base amosa unha forma pentagonal irregular e que as caras laterais son subrectangulares, teríamos que a morfoloxía xeral se definiría como unha figura de xeometría prismática, pentagonal e irregular. A superficie da peza evidencia un acabado heteroxéneo. Nas caras laterais presenta uns cortes irregulares, sobre todo na parte onde as fracturas son máis evidentes, pero esta tendencia altérase na mencionada base, que pese a ser moi groseira, revela cinco negativos con marcas de apicoado ou coviñas moi irregulares, ao contrario que a cara oposta, que mostra unha subdivisión diagonal en dúas faces, unha afectada por una abrasión homoxénea e outra cun negativo ou concavidade, de morfoloxía elipsoide, puído e ben delimitado. Esta última característica morfofuncional -e en ausencia da parte fracturada- explicaría a definición da posible utilización como pulidor móbil, ou exento, que lle atribúe a bibliografía. Por último, a materia prima granítica presenta un gran fino-medio, cun grao de alteración incipiente

Fragmento de placa de forma irregular da que só se conserva o ángulo superior dereito. O campo epigráfico está rebaixado e delimitado no borde superior e na zona central do lado dereito por un baquetón.

Ventá xeminada de dous arcos xemelgos ultrasemicirculares retocados nos arrinques, o que modifica o seu primitivo aspecto. O intradós dos arcos aparece percorrido por unha sinxela moldura convexa, motivo que se repite bordeando toda a peza. O parteluz, de forma prismática, decórase cun rectángulo rebaixado, dividido en dous planos verticais mediante unha aresta central. Na súa base, como detalle ornamental, escávase un diminuto arquiño de ferradura cego con moldura en omega. Os elementos decorativos, notablemente austeros e tendentes a subraiar o estrutural, están, sen embargo, labrados en boa simetría.

Fuste de cruceiro de sección circular ornado na súa parte baixa polas figuras de Adán e Eva no momento posterior a sucumbir á tentación da serpe que, sentíndose triunfadora, contempla a escena enroscada no tronco da árbore da "ciencia do ben e o mal"; toda a escena está tratada cunha certa inxenuidade que a fai próxima e recoñecible. Na parte superior, catro anxos de corpo enteiro e de factura máis naturalista, circundan o fuste apoiados en senllas peañas, representando o gusto galego pola anxolatría (reverso: Gabriel coa cartela e Rafael co libro; anverso: dous anxos, No anverso, dous anxos, ataviados con dalmática, un con cartela, podería ser Uriel o outro no momento da Psicostasis, identificado como San Miguel loitando co demo, xa que o fiel da balanza que serve para pesar as boas e malas accións dos homes antes de levar a súa alma perante Deus, prolóngase facendo unha cruz que crava na boca do dragón que ten aos seus pés. Visten unha dobre túnica de pregues tubulares e de caída vertical, e portan nas súas mans filacterias, e a cruz e a balanza, símbolos precursores do triunfo do sacrificio da cruz sobre o pecado e a morte. Por riba das súas cabezas, e rematando a árbore do cruceiro, unha fermosa fronda serviría de base para soster un crucificado e unha imaxe da Virxe co Neno, tal e como aparecen nun debuxo do século XVIII que se conserva neste Museo, xa que o que se ten hoxe en día, cremos que non é o orixinal. No Museo, ademais deste fragmento, consérvase parte dun dos piares que sostiñan o tellado que cubría o cruceiro, e que contén unha inscrición co nome do dedicante e a data da súa construción.