Aixada de ferro formada por unha prancha con forma triangular que conta cunha espiga que ten un ollo para encaixar o seu mango.

Talla en altorrelevo que adquire aparencia de vulto redondo. Representa o abade co hábito da Orde, portado libro aberto. O canon alongado da figura acentúase pola verticalidade dos pregos do hábito e a amplitude das bocamangas. Ós pés sitúase a mitra e o corvo alusivo á tentación de San Bieito en Nursia.

Obra de factura popular, hierática e de desenrolo volumétrico con imposición de formas redondeadas. A cabeza, toucada con mitra, mostra unha faciana falta de expresión, de canon alongado e trazos delineados e afiados. O hábito e a capa presentan pregues rectos con ornamentación de motivos florais xeometrizados e bordes realzados con policromía dourada.

Virxe sedente co Neno sobre o xeonllo esquerdo. A Virxe leva touca e coroa e o Neno porta un libro pechado e un dos seus brazos (articulado) en actitude de bendicir. As roupaxes amosan sinxelos pregues curvos e paralelos.

Anxo músico, tocando o cornetto, asentado sobre unha peaña de nubes ondulantes. O xiro do corpo a súa dereita, en contraposición á postura dos brazos que suxeitan o instrumento, proporciónalle un movemento inestable, subliñado polas roupaxes quebradas e angulosas que descobren unha das pernas, imprimindo á figura harmonía e movemento. Mostra trazos faciais ben marcados e definidos, minuciosa talla dos cabelos rizados e coidada anatomía de suave modelado e «gordechas carnes», así como graza na delicada postura dos dedos e nas meixelas inchadas mentres executa a interpretación musical. A policromía da túnica está realizada coa técnica do estufado, a base de motivos vexetais sobre o fondo verdoso das teas. Aínda que non se coñece a súa procedencia, este pequeno anxo músico, tal vez formase parte dun grupo dedicado á Virxe. A partires do s. XIV numerosos temas, ata entón a penas tratados na escultura de vulto redondo, desenvólvense xogando un papel esencial nos programas iconográficos. As figuras dos anxos están a miúdo presentes nos temas da «glorificación divina». Entre os mesmos destaca a modalidade dos anxos músicos, asociados frecuentemente a coroación da Virxe María, facendo soar diversos instrumentos musicais, contribuíndo ao gozoso esplendor da escena. Non sempre levan a súa característica esencial, as ás, símbolo da capacidade de desprazamento entre o ceo e a terra, e case sempre van descalzos como símbolo de pureza. No Apocalipse de S. Xoán, os anxos forman parte activa tocando tubas e frautas. Tamén é frecuente a participación dos mesmos nas escenas do Nacemento de Xesús, xustificada a súa presenza polo gozo e os cánticos de louva, tal como se indica no Evanxeo.

Escultura de porte maxestuoso e acusada verticalidade. A Santa aparece toucada con coroa e portando o libro, faltándolle o atributo da espada. Ataviada con túnica pegada ao talle, marcando unha suave anatomía con pregues de proxección lineal e agrupados en abano sobre a perna que repousa na cabeza do rei Maximiano. Rostro de duras faccións con intensa policromía nas carnacións, que na cabeza do rei tradúcense en trazos que raian no grotesco. A historicidade de Catarina é moi dubidosa, pois o seu nome non figura en ningún texto da antigüidade cristiá, nin litúrxico nin literario. A lenda descríbea como unha muller fermosa, intelixente e culta, procedente dunha familia nobre de Alexandría (Exipto), que se nega a casar co emperador Maximiano a causa do seu «matrimonio místico» con Cristo. A súa virxindade asóciase tamén ao nome, derivado do grego katharos, que significa puro. Sostén victoriosamente unha disputa con cincuenta filósofos enviados polo pagán Maximiano para demostrarlle a inanidade da fe cristiá. Furioso, o emperador envía aos filósofos que catarina converteu ao cristianismo á fogueira e ordena que ela sexa desgarrada por unha roda chea de puntas, que milagrosamente se quebra ao tocar o corpo da muller, quen finalmente morre decapitada arredor do ano 307. A súa festa celébrase o 25 de novembro (suprimida coa reforma que fixo a igrexa católica do calendario en 1969).

Talla en madeira polícroma da Virxe pertencente ao grupo dun Calvario que responde ao tipo de Dolorosa de talla popular en forma pechada, con proxección vertical e ríxida frontalidade. A figura, recollida polo manto, con pregos escaleirados que caen lateralmente de arriba a abaixo, compón, coas man unidas en oración, un arco. Viste túnica vermella de motivos florais e manto azul estrelado realzado por unha orla xeométrica.

Virxe entronizada, de tradición románica e influencia bizantina onde predomina a presenza de María como Theotocos, exaltación da Virxe como Nai de Deus. O seu rostro, de perfil ovalado e faccións doces, enmárcase por un veo suxeito por unha coroa que cae debuxando un zigzag ata os ombreiros. Viste túnica e manto de rica policromía en cores vermellos e azuis enriquecidos por motivos de rombos e bordes dourados, que serven para delimitar as distintas teas e roupaxes. Lémbranos, nas súas liñas e cores, ás pinturas do románico catalán e aos nítidos cores das miniaturas. Os brazos, que hoxe non se conservan, sosterían ao Neno, como é propio nestas Virxes. A parte posterior non está tallada, xa que estas imaxes polo xeral estaban colocadas nun lugar preferente presidindo o altar maior, sobre unha fornela suxeita á parede ou directamente sobre esta, de xeito, que a súa parte posterior permanecía oculta aos ollos da xente. A iconografía, moi tradicional, responde a modelos románicos de influenza bizantina, onde predomina a presenza de María como Theotocos, sempre en relación directa coa figura do Salvador, seu fillo, ao que sostén en brazos, sen manter con El unha relación maternal, amosándoo ao mundo. María represéntase, así, como a muller que fai posible o milagre da Redención, e como tal se amosa, con toda a dignidade, situada nun trono, hierática, frontal e intemporal. Empregando, para isto, unha composición pechada en volumes xeométricos reforzados polo emprego da liña recta. O escultor abandona, aquí, a observación da natureza, non necesita imitar ao mundo das cousas visibles senón que se rexe por fórmulas prefixadas de antemán, ditadas moitas veces por disposicións eclesiásticas, que marcan pautas ideais ao servizo do sagrado. A escultura ten, entón e sobre todo, unha función didáctica, e para iso, elimínase todo aquelo que non é esencial e reálzase o que é fácil de comprender por uns fieis moitas veces analfabetos.

A escultura representa á Virxe co libro aberto na man esquerda, faltándolle a destra, onde portaría o ramo de azucenas como símbolo da súa pureza. A cabeza, de forma redondeada, asentada sobre potente colo, aparece ladeada, cos ollos entornados e espesos cabelos ondulados dispostos de modo que deixan ver a orella esquerda; por detrás cóbrese cunha touca anoada sobre o peito, onde loce unha xoia redonda das habituais en Juni. As roupaxes, como elemento fundamental de expresión, envolven á figura, distribuíndose en grandes masas de quedos e avultados pregues que determinan esas formas redondeadas, correspondentes ao acougo expresivo do último período de produción do imaxineiro castelán. Non falta nesta talla o característico movemento helicoidal, centrípeto, moi manierista; a cabeza inclínase cara á esquerda mentres a perna dereita avanza profundamente en sentido contrario, descansando sobre a media lúa e unha serpe de grosas espiras. A parte traseira da imaxe a penas está traballada non restándolle, sen embargo, o valor de vulto redondo. A excelente calidade da imaxe refórzase co dourado da policromía nas roupaxes e nos cabelos, e o tratamento das carnacións que, resoltas en mate, contribúen a acadar a súa expresión final de acentuada naturalidade.

A obra compóñena tres pezas: base, cruz e a figura de Cristo que a súa vez está constituída polo corpo e cada un dos brazos. Fíxase a cruz mediante un espigo de madeira no abdome e tres espigos en mans e pés. A factura é moi basta con anatomía apenas precisada. Mostra anacronismo ao representar ao Cristo coroado, pero respondendo ao sinxelo pano de pureza e os tres cravos, a iconografía é gótica. Atopámonos ante un Cristo extinguido, de pálpebras pechadas e con sinais da Paixón destacados. Adiantamento posterior do INRI sobre o brazo maior da cruz.