Cruz latina de brazos rectos con perillas de remate nos extremos. O anverso é de cristal, e deixa ver no seu interior vinteún compartimentos tabicados con tecas que acubillan reliquias de distintos santos, con rótulos de tintas negra e vermella. Na punta superior ten unha argola para colgar e unha bisagra que permite a súa apertura. O reverso leva gravados os diversos símbolos da paixón de Cristo.

Placa de marfil de forma rectangular con representación dun Calvario en medio relevo enmarcado por unha madeira moldurada negra. Cristo aparece morto coa cabeza inclinada cara á dereita coroado de espiñas e con nimbo. A súa anatomía é coidada e repousada sinalando pectorais e veas, soamente se violenta na posición dos pés que xiran cara ó nocello. O pano de pureza anóoase á dereita. Aos pés da cruz, de brazos anchos e travesa vertical apenas sobresaíndo atópase a Madalena axeonllada, abrazando a Cruz. Seus longos cabelos caen en ondas ata a cintura sobre un manto e túnica con escote de perlas pequenas e pregado en ondas moi caídas. O tratamento repítese nas roupaxes da Virxe que en actitude suplicante abre os brazos. Á esquerda san Xoán recollendo coa man uns pesados pregos en forma de abanos equilibra a composición. Aínda que a peza responde a gustos barrocos, o seu equilibrio compositivo fundaméntase en modelos máis antigos, tanto flamencos como italianos, que se difundiron por medio do gravado e que estas pequenas pezas de uso familiar copiaron.

Componse de pé circular con base cilíndrica e superficie lisa elevada no centro en forma troncocónica. O vástago comeza cunha serie de molduras -unha delas con decoración de cuñaxe xeométrica-, que soportan un longo corpo cilíndrico ao que, mediante pequenos craviños, se aplican sete medallóns ovais que levan gravadas as iniciais B. C. P. C. E. O. M. sobre fondo mate raiado. Dous corpos troncocónicos, cun baquetón gallonado entre eles, dan paso a un nó saínte, de forma cilíndrica adornado con sinxelas plaquiñas recortadas en forma de flor que se superpoñen unhas as outras. Segue un estreito colo entre molduras, decorado por motivos ovais calados e coroado por un corpo convexo. A copa, de borde lixeiramente aberto, mostra na subcopa ornamentación de nubes sobrepostas. Os tres punzóns sitúanse no borde vertical do pé, dispostos horizontalmente, e son: escudo coroado co oso e o érbedo e outro cun castelo -contrastes oficiais da Vila e Corte de Madrid- ámbolos dous sobre 29, cifras finais do ano de execución do cáliz; o último dos punzóns é o de artífice, z/M, dentro dun selo bilobulado.

Representa a María de pé en posición frontal coas mans xuntas á altura do peito, en actitude de recollemento e coa perna esquerda levemente flexionada. O rostro, de suave e delicado óvalo ten o nariz recto, boca miúda e fronte ancha e despexada, enmarcada por un cabelo liso que cae sobre os ombros. Tóucase con coroa, moi deteriorada, e viste manto de pregos rectilíneos e arestados que só se creban ao chegar á altura dos brazos, no esquerdo para enrolarse nun feixe de pregos que logo descansan sobre as costas e no dereito simplemente para suxeitarse. A túnica de colo á caixa cínguese por baixo do peito cunha cinta sen deixar percibir a anatomía. Presenta ao dorso un detalle curioso propio de todas as esculturas de marfil hispano-filipinas consistente nun motivo horizontal que recolle o manto para logo deixalo caer en finos pregos ata os pés. Vai sobre peaña semiesférica do mesmo material. O marfil ten unhas tonalidades que lembran á cor da madeira.

Cristo morto crucificado de tres cravos sobre subpedáneo e coroado de espiñas. O rostro, que repousa sobre o ombro dereito ten o cabelo apartado cara ás costas nunha onda, deixando así percibir unhas faccións sereas. O corpo ten a anatomía proporcionada e un certo aire clasicista, cóbrese cun pano de pureza que se recolle sobre a cadeira dereita en pregos pegados ao corpo e que anoan sobre a perna. Vai cravado sobre cruz latina de madeira, de traveseiros lisos con remates florais e bordos festonados en bronce. Fáltalle o I.N.R.I.

Crucificado expirante de tres cravos coa perna dereita sobre a esquerda. Os brazos, de exigua musculatura, soportan o peso do corpo dispostos en S, ofrecendo unha detallada anatomía co costelar moi marcado e con salpicaduras de sangue. Cobre á figura un amplo pano de pureza con pregamento brando. O pano está cinguido por unha soga e forma un nó no lado esquerdo. A cabeza, coroada de espiñas, ladéase cara a dereita amosando a boca e os ollos entreabertos, o nariz afiado, barba aberta en dúas puntas e cabelo ondulado de pormenorizado tratamento.

A imaxe crávase sobre unha cruz verdescente que leva na parte inferior do brazo longo un talo vexetal relevado, asenta sobre un rochedo mariño ornado con estrelas de mar que, disposto a modo de cova, acolle á figura tendida da Madalena coa caveira nunha das súas mans. Á cruz fáltalle a cartela co I.N.R.I que tivo.

Cruz latina cilíndrica con remates cónicos en ouro e I.N.R.I. en forma de filacteria de bronce. Sobre ela, un Cristo vivo crucificado con tres cravos e coroado de espiñas. Ten os ollos implorantes cara o ceo. Os brazos de dedos longos sosteñen todo o peso do corpo, o ventre é plano e as coxas están arqueadas. Cóbrese con amplo plano de pureza que cruzándose por diante anóase por riba da cadeira dereita. Vai sobre pé poligonal con finas molduras e zócalo circular en bronce.

Representa a un bispo de pé, en posición frontal. A figura presenta un estatismo que só é roto polo leve movemento da perna dereita e pola colocación das mans. Unha sostén un báculo que hoxe se atopa roto e a outra colócase sobre o peito. A cabeza inclínase contribuíndo á idealización da expresión de compunximento. A figura vai tocada coa mitra episcopal e viste hábito con alba branca e con puntillas. As roupas cínguense e ablusónanse na cintura grazas a un cordón que á súa vez suxeita unha estola que cruza o peito. A figura está cuberta con capa pluvial en cor vermella que cae verticalmente sen grandes concesións volumétricas transmitindo unha actitude repousada e doce propia dos gustos populares do oitocentos.

Representa á Inmaculada Concepción de pé pisando sobre unha serpe enroscada coas fauces abertas. Mostra un rostro infantil, de ollar perdido ao lonxe con expresión asustada enmarcada por longos e ondeados cabelos simetricamente dispostos que caen polos ombros e as costas. Absoluta frontalidade da imaxe, coas mans xuntas en actitude orante. Viste túnica gris con ornamentación vexetal e orlas douras cinguidas con lazada á cintura deixando adiviñar o leve adiantamento da perna esquerda. O manto celeste coas voltas azul mariño e orla dourada cobre o ombro esquerdo e cae polas costas recolléndose na cinta da túnica, voando despois en pregos ríxidos e angulosos que na parte baixa dotan á figura de notable angulosidade.

A imaxe asenta sobre unha peaña rectangular con decoración de ovas e policromía imitando mármores. Na cabeza amosa a fenda onde iría asentada a coroa que hoxe falta.

O modelo desta Virxe nai en pé co Neno é unha copia tipo A da " Madonna de Trapani ", orixinal esculpido por Nino Pisano.

A peza, dunha calidade aceptable, é un pouco máis pequena que o habitual. A Virxe nai de pé seguindo o modelo orixinal, leva sentado ó Neno sobre o brazo esquerdo, que supoñemos xiraría a cabeciña, que hoxe lle falta, para contemplala; unha das mans apóiase docemente sobre o peito da Virxe, mentres que a outra alárgaa para que a súa nai a acaricie con tenrura. Veste túnica moi vistosa e sobre ela manto, con estampados florais que lembran bordados do século XV en policromía dourada, así como na orla do manto. As voltas que se deixan ver ó caer os pregos conservan restos de policromía azul, como é propio neste tipo de copias. O Neno leva túnica longa que deixa ver os pés espidos e o manto caído, todo decorado como a vestimenta de María. A fronte da peaña, que é unha peza independente decorada con puntal e calados , ten un escudo en relevo da cidade de Trapani, o que lexitima a súa orixe trapanense.