Peza do mes

A elección da presente peza ten por obxecto dar a coñecer, con carácter eminentemente divulgativo, as escavacións realizadas no xacemento arqueolóxico de santa Catarina de Reza Vella ou da veiga de Reça, topónimo coa que aparece citada na documentación alto medieval a contorna da capela homónima. O lugar, situado ao sur e protexido do norte é propicio para hortas e cultivos, e vía natural de comunicación na marxe dereita do Miño, e, como virían a demostrar estes traballos, un dos berces da cidade de Ourense.

Durante os seus anos de estudante, Parada Justel fará frecuentes visitas ás salas do Museo do Prado onde realiza diversas copias que podemos seguir a través dos Libros de Copistas do propio museo. O sistema de ensino entendía que o estudo dos antigos mestres era fundamental para a formación dos xoves estudantes e o Museo do Prado, coas súas extraordinarias coleccións, brindáballes a oportunidade de coñecer e copiar de modo directo as obras dos grandes artistas do pasado.

O campamento de Aquae Querquennae atópase no NW da antiga Hispania, concretamente na actual provincia de Ourense, dentro da comarca da Baixa Limia. O recinto identifícase cun forte permanente (castra stativa) de planta rectangular que estivo ocupado pola Cohors III: unha unidade militar dependente da Legio VII Gemina que tiña o seu acuartelamento na cidade de León.

Estes dous recipientes foron atopados polos espeleólogos do Clube Espeleolóxico Mauxo de Vigo, nas grechas dunha penedía granítica sita no lugar de Grobas no Penedo, parroquia de Santiago de Partovia (O Carballiño). O contexto é, por tanto, o agochamento de vasos cerámicos enteiros en espazos que, polas súas características e localización, resultan inhábiles para calquera actividade humana que non fose afastar intencionalmente obxectos do ámbito do cotián.

Na Galicia da segunda metade do século XIX ten lugar unha efervescencia da imprenta da que a provincia de Ourense e a súa capital non van ser unha excepción. No marco daquel entusiasmo impresor El Gracioso non foi senón unha curiosidade, un paradoxo. Aínda así, estamos ante unha publicación sorprendente por unha serie de particularidades entre as que están o seu contido extravagante, o descoñecer a tirada –que podería ter sido duns poucos exemplares, sen que poidamos cuantificalos exactamente– ou ignorar as datas exactas de publicación.

En España para equiparar a artillaría co resto das potencias europeas dispúxose cara a 1858 que as Fábricas de Artillaría de Trubia e Sevilla realizasen probas, supervisadas polos xenerais Elorza e Domínguez, con canóns raiados tanto de bronce como de ferro.

O broche de cinto que presentamos apareceu no transcurso dos traballos arqueolóxicos levados a cabo polo Grupo de Investigación en Arqueoloxía da Paisaxe da Universidade de Santiago de Compostela (GIArPa-USC) no xacemento das Pereiras, no termo municipal de Amoeiro (Ourense).

A Dona do Museo habitou nel dende que se expuxo hai máis de cinco décadas; quedou na escaleira ao xeito dunha Vitoria de Samotracia que tanto impresionou a Acisclo e vai ser fonte de inspiración nas súas obras posteriores, neses fermosos torsos de terracota nos que recolle a tradición mediterránea.

O Castro da Saceda sitúase aos pés da Serra do Larouco, a escasos 500 metros da pequena poboación do mesmo nome, no concello de Cualedro (Ourense).

O retrato de Juan Manuel Paz Novoa foi pintado en 1868 en Santiago de Compostela xa que así asina e data o lenzo o autor, J. M. Salgado Rodríguez. É un retrato de busto, de pequenas dimensións e formato ovalado, algo habitual no arquetipo de retrato burgués galego do romanticismo, no que Paz é retratado á idade de vinte e nove anos coa medalla de catedrático sobre o peito.

Porcelanas chinesas tipo carraca e imari dos séculos XVI e XVIII recuperadas nas escavacións realizadas no edificio do Museo, solar das Torres, Pazos e Curral do Bispo de Ourense, na primeira década do século XXI para adaptalo a novas necesidades museográficas. Materiais, que xunto con outros, están a contribuír ao coñecemento dos patróns de uso-consumo de bens de importación por parte da sociedade ourensá ao longo da Idade Moderna.

A Peza do mes de maio é un positivo coloreado á man de tamaño de tarxeta postal (8’5 x 13’5 cm) do que hai outra copia igual en branco e negro. Ambas as dúas foron adquiridas en 2014 por Fernando del Río a coleccionistas de Barcelona e Sabadell, e foron depositadas no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. Forman parte dunha serie publicada por Ed. Arribas (núm. 52 – Ourense) e postas en circulación postal na década dos 50.